اجزاء اصلی مدیریت دانش

با توجه به اینکه تعالیف مختلفی در مورد مدیریت دانش شده است ولیکن اکثر محققین چهار هدف را برای مدیریت دانش شامل تولید دانش، ذخیره دانش، تسهیم دانش و بکارگیری دانش در نظر می گیرند.

 

2-11-1- تولید دانش

تولید دانش به فرایندی اشاره دارد که در آن سازمان از منابع داخلی و خارجی دانش را کسب می کند. (نقوی و همکاران، 1389، 11)

تولید دانش در برگیرنده فعالیت هایی است که مرتبط با ورود دانش جدید به سیستم است و شامل توسعه، کشف و تسخیر دانش می شود. (حقیقت منفرد و هوشیار، 1389، 74)

اولین عنصر از مدیریت دانش، کسب و خلق دانش است. این دانش به طور پیوسته در گروه ها، سازمان ها یا شرکت ها از طریق تعاملات میان افراد شکل می گیرد و توان سازمان را برای حذف و تولید دانش که کلید ایجاد مزیت رقابتی و گسترش محصولات و خدمات جدید است بالا می برد. (فضلی و علیشاهی، 1391، 76)

 

2-11-2- ذخیره دانش

عبارت است از فعالیت های که دانش را در سیستم ماندگار می کند در این راستا صاحبنظران به مهمترین عاملی که اشاره می کنند حافظه سازمانی نام دارد و آن عبارت است از توانایی سازمان برای حفظ و نگهداری دانش. (حقیقت منفرد و هوشیار، 1389، 74)

ذخیره سازی و سازماندهی دانش به مستندسازی، دسته بندی، انباشت، بایگانی، نگهداری و آماده سازی دانش به منظور تسهیل و توزیع و به کارگیری باز می گردد. (اخوان و دیگران، 1391، 181)

 

2-11-3- تسهیم دانش

شامل رفتارهای بسیار گوناگونی نظیر ارتباط، ترجمه، تفسیر، پالایش و ارائه دانش است. تسهیم دانش به انتقال دانش یا انتشار دانش اطلاق می گردد و به فرآیندی که به وسیله آن دانش از فردی به فردی دیگر، از اشخاص به گروه ها و از یک گروه به گروه دیگر انتقال می یابد، اشاره دارد. (حقیقت منفرد هوشیار، 1389، 75 و 74)

تسهیم و اشتراک دانش به صورت دو کنش در نظر گرفته می شود: 1) انتقال (فرستادن یا عرضه دانش به یک گیرنده بالقوه) 2) جذب دانش توسط آن فرد یا گروه (علیقلی و دیگران، 1390، 35)

 

2-11-4- بکارگیری دانش

دانش به خودی خود ارزشمند نیست. زمانی ارزشمند خواهد بود که به کار گرفته شود یعنی دانش سازمانی باید در جهت خدمات، فرآیندها و محصولات سازمان به کار گرفته شود. (حقیقت منفرد و هوشیار، 1389، 75)

فرآیند به کارگیری دانش، فرایندی است که در آن دانش به اصطلاح فعال می شود و برای ارزش آفرینی در سازمان آماده می گردد. (فضلی و علیشاهی، 1391، 77)

آخرین مرحله، به کارگیری دانش، مهم ترین فرایند مدیریت دانش است، چرا که شناسایی، تولید، سازماندهی و انتشار دانش، به تنهایی بهره برداری و کسب سود از دانش را تضمین نمی کنند. (اخوان و دیگران، 1391، 181)