ا تمام تیمارها از نظر وزن اختلاف معنی دار (P < 0/05) مشاهده شد. نتایجی نیز بینابین این نتایج بیان گردیده است که از جمله : Zhu و همکاران (2005) در گربه ماهی پوزه دار چینی و ایمانی و همکاران (1388) در قزل آلای رنگین کمان گزارش کردند که بین گروه شاهد و هیچ یک از تیمارها اختلاف معنی دار (P > 0/05) وجود ندارد. در تحقیق حاضرعلت عدم اختلاف وزنی بین تیمارها با گروه شاهد در روز ۴۰ و ۸۰ (به جزء تیمار ۲)احتمالاً به این خاطر باشد که کاهش میزان افت وزنی بدن در زمان گرسنگی را به توانایی ماهی در کاهش میزان متابولیسم پایه (SMR) نسبت می دهند. در زمان محدودیت غذایی میزان متابولیسم پایه عمدتاً به دلیل کاهش میزان متابولیسم و حجم امعاء و احشا کاهش می یابد. بنابراین میزان افت وزنی در زمان گرسنگی کاهش پیدا کرده است که این مسئله توام با غذادهی مجدد در طول آزمایش موجب شد اختلاف بین تیمارها با گروه شاهد کاهش یابد(Eroldogan et al., 2008).
دلیل دیگر این امر احتمالاً عدم بروز اثرات تیمارها به علت اختلاف فردی بین گونه ای در ماهیان باشد (Nikki et al.,2004). علت تفاوت های موجود در مطالعات صورت گرفته توسط محققین با یکدیگر و با تحقیق حاضر می تواند ناشی از شدت محرومیت غذایی، شدت سوء تغذیه یا شرایط آزمایشی باشد (Jobling & Koskela, 1996). ماهیان با محرومیت غذایی در روز۴۰ به ترتیب ۳۹/۸۹، ۴۵/۹۲ و ۳۰/۹۷ درصد افزایش وزن بدن نسبت به گروه شاهد نشان دادند. اما در روز ۸۰ این میزان کمتر شد و تیمارهای با محرومیت غذایی به ترتیب ۶۳/۷۴، ۴۶/۶۸ و ۸۹/۷۱ درصد افزایش وزن بدن نسبت به گروه شاهد داشتند. اگر وزن ماهیان با محرومیت غذایی پایین تر از ۶۰% وزن ماهیان گروه شاهد باشد غیر ممکن است که جبران کامل در این ماهیان رخ دهد (Tian & Qin, 2003). با توجه به اینکه در مطالعه ی حاضر وزن ماهیان با محرومیت غذایی بالاتر از ۶۰% ماهیان گروه شاهد بود جبران کامل را در ماهیان آزمایشی می توان انتظار داشت. اما همانگونه که در شکل ۱-۱ نشان داده شد حصول جبران کامل تنها به وزن ماهیان ارتباط ندارد و عملکرد رشد و تغذیه نیز باید افزایش نشان دهد بنابراین با توجه به اینکه در روز ۴۰ آزمایش برخلاف روز ۸۰ اختلاف عددی خیلی کم از نظر وزن و نرخ رشد ویژه بین گروه شاهد و تیمارها مشاهده شد این مسئله می تواند بیانگر این باشد که از دیدگاه رشد جبرانی اتمام آزمایش در روز ۴۰ منجر به وقوع نتیجه ی متفاوت با نتیجه حاضر می گردید. هم چنین در روز ۸۰ نیز با توجه به اینکه وزن ماهیان با محرومیت غذایی بالاتر از ۶۰% ماهیان گروه شاهد بود با ادامه آزمایش ممکن بود وقوع جبران کامل مشاهده شود.
با وجود این که در تحقیق حاضر اختلاف معنی داری (P > 0/05) در نرخ رشد ویژه مشاهده نگردید اما از نظر عددی این پارامتر در گروه شاهد بالاتر از تیمارها بود (جدول ۳-۱ و ۳-۲). در این مورد Heide و همکاران (۲۰۰۶)، Wang و همکاران (۲۰۰۰) و Zhu و همکاران (۲۰۰۴) نتایجی را در تضاد با مطلب یاد شده گزارش دادند. در این مطالعات نرخ رشد ویژه در تیمارهایی که محرومیت غذایی را تجربه کردند بالاتر از گروه شاهد بود. علت این امر ممکن است به هر یک از عوامل مثل هزینه های پایین برای انرژی در طول گرسنگی به علت دوره های استراحت، افزایش نسبت بازده غذا، افزایش میزان تغذیه ی روزانه یا ترکیبی از همه ی این عوامل نسبت داده شود (Heide et al., 2006). با این حال نتایجی مشابه با مطالعه ی حاضر نیز توسط محققین گزارش شده است (Nikki et al., 2004). با توجه به مطالب عنوان شده در تحقیق حاضر علت عدم وجود اختلاف معنی دار در نرخ رشد ویژه بین تیمارها با گروه شاهد را احتمالاً می توان به سلسله مراتب تغذیه در ماهیان آزمایشی درون مخازن نسبت داد که این ماهیان از نظر طولی و وزنی دارای چندین گروه بودند. زیرا ماهیان بعد از برطرف شدن گرسنگی رفتارهای مخاطره جویانه از خود نشان می دهند و افراد غالب تلاش بیشتری برای مصرف غذا می کنند (Ali et al., 2003).
جبران کامل (Blake, 1990 Nikki et al., 2004; Quinton &) و جبران بیش از حد (Hayward et al., 1997). بعد از یک دوره تغذیه محدود یا محرومیت غذایی در تعدادی از گونه های ماهیان گزارش شده است. حتی در برخی مطالعات بحث جبران ناقص تیلاپیای دو رگه (Wang et al., 2005)، ماهی چار قطبی (Miglavs & Jobling, 1989)، ماهی سوف زد (Hayward & Wang, 2001) و ماهیHippoglossus hippoglossus (Heide et al., 2006) و بحث عدم جبران، ماهی کاد (Jobling et al., 1994) و آفتاب ماهی دو رگه (Hayward et al., 2000) نیز گزارش شده است.
تیمارهای که محرومیت غذایی را تجربه کردند (به جزء تیمار ۲) بعد از اعمال دوره های غذادهی رشد جبرانی واضح را نشان دادند همچنان که میزان رشد در این تیمارها در مقایسه با گروه شاهد اختلاف معنی داری نداشت (هرچند از لحاظ عددی تا حدی پایین تر از گروه شاهد بودند). با این حال از نظر پارامترهای رشد در این تحقیق با اعمال دوره های گرسنگی و غذادهی تنها جبران جزیی بدست آمد. چون که تیمارهای با محرومیت غذایی به طور کافی رشد نکردند تا در پایان آزمایش وزن از دست رفته را در مقایسه با گروه شاهد جبران کنند. یک دلیل احتمالی این امر می تواند این باشد که دوره های تغذیه بعد از گرسنگی برای رسیدن ماهیان گرسنه مانده به گروه شاهد کافی نبود. هم چنین شرایط رقابتی و سلسله مراتب اجتماعی حاکم بر جمعیت علاوه بر هزینه های متابولیکی می تواند عامل ایجاد اختلاف در پاسخ جبرانی افراد نیز باشد (Fraser et al., 2007). علاوه بر این اختلاف در پاسخ جبرانی حتی می تواند به نامناسب بودن جیره ی غذایی و ناکارآمدی رژیم غذایی اعمال شده نسبت داده شود (Gurney & Nisbet, 2004).

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید